Δευτέρα, 9 Ιουνίου 2014

Λουδοβίκος των Ανωγείων - Το μοιρολόγι της φώκιας


Φύλλα Εργασίας                 ΜΟΡΦΗ ΔΙΑΦΗΜΙΣΤΙΚΟΥ ΜΗΝΥΜΑΤΟΣ
Γλώσσα , κοινωνία και επικοινωνία
ΔΙΑΦΗΜΙΣΗ

Α΄ ΓΕΝΙΚΟΥ ΛΥΚΕΙΟΥ
ΔΙΔ.: Α. ΔΕΛΗΓΙΑΝΝΟΠΟΥΛΟΥ
ΦΥΛΛΟ ΕΡΓΑΣΙΑΣ
1η ομάδα:
Αναζητήστε στην ηλεκτρονική διεύθυνση http://digitalschool.minedu.gov.gr και στο σχολικό εγχειρίδιο της Έφρασης - Έκθεσης Γ΄ Λυκείου το κεφ. "Η πειθώ στη διαφήμιση" όπου καταγράφονται οι κατηγορίες του διαφημιστικού μηνύματος με κριτήριο τη μορφή του. Διαβάστε προσεκτικά και συζητήστε μεταξύ σας τα στοιχεία που σας δίνονται.
Στη συνέχεια εντάξτε σε κάποια από τις κατηγορίες τις παρακάτω διαφημίσεις με κριτήριο τη μορφή τους.
Καταγράψτε τις σκέψεις σας για κάθε διαφήμιση έτσι ώστε να τις παρουσιάσετε στην ολομέλεια της τάξης επεξηγώντας/αιτιολογώντας τη θέση σας.


    Ατομική εργασία (στο σπίτι)
  • Κάθε μέλος αναζητά στο διαδίκτυο τη διαφήμιση εκείνη που ανταποκρίνεται σε κάποιο (ή κάποια) από τα παραπάνω κριτήρια. Εκτυπώνει τη διαφήμιση και καταγράφει στο τετράδιο του τις σκέψεις του.
    Ομαδική εργασία (στην τάξη)
  • Η ομάδα συζητά τις ατομικές εργασίες των μελών της και αποφασίζει για τη διαφήμιση που κρίνει πως είναι η καλύτερη για την παρουσίαση των συμπερασμάτων της στην ολομέλεια της τάξης.
    ===============================================
  • Ανοίξτε τη διεύθυνση του σχολείου http://lyk-pefkon.thess.sch.gr/, κλικάρετε Projects, Παλαιότερες Αναρτήσεις , Ερευνητικές εργασίες Β΄ τετραμήνου, βρείτε το project “ Η πειθώ στη διαφήμιση” και μελετήστε τις εργασίες των ομάδων για τη διαφήμιση.
  • Ενισχύστε τα συμπεράσματά σας παρακολουθώντας διαφημιστικά videos στη διεύθυνση http://diafhmiseis.gr/ .
Ο ΡΟΛΟΣ ΤΗΣ ΓΛΩΣΣΑΣ ΣΤΗ ΔΙΑΦΗΜΙΣΗ
Γλώσσα , κοινωνία και επικοινωνία
ΔΙΑΦΗΜΙΣΗ
Α΄ ΓΕΝΙΚΟΥ ΛΥΚΕΙΟΥ
ΔΙΔ.: Α. ΔΕΛΗΓΙΑΝΝΟΠΟΥΛΟΥ

ΦΥΛΛΟ ΕΡΓΑΣΙΑΣ
2η ομάδα: Στις διαφημίσεις που ακολουθούν παρατηρήστε τα διαφημιστικά μηνύματα όσον αφορά το λεξιλόγιο, τους γραμματικούς τύπους [ρηματικό χρόνο, πρόσωπο, αριθμό, έγκλιση], τις μεταφορές, τις παρομοιώσεις, τα λογοπαίγνια, τις σπάνιες ή εξεζητημένες λέξεις/φράσεις, τη χρήση της υπερβολής και του χιούμορ.]


-

,



    Ατομική εργασία (στο σπίτι)
  • Κάθε μέλος αναζητά στο διαδίκτυο τη διαφήμιση εκείνη που ανταποκρίνεται σε κάποιο (ή κάποια) από παραπάνω κριτήρια. Εκτυπώνει τη διαφήμιση και καταγράφει στο τετράδιο του τις σκέψεις του για το ρόλο της γλώσσας σε σχέση με τον τελικό σκοπό της διαφήμισης.
    Ομαδική εργασία (στην τάξη)
  • Η ομάδα συζητά τις ατομικές εργασίες των μελών της και αποφασίζει για τη διαφήμιση που κρίνει πως είναι η καλύτερη για την παρουσίαση των συμπερασμάτων της στην ολομέλεια της τάξης.
    ====================================
  • Ανοίξτε τη διεύθυνση του σχολείου http://lyk-pefkon.thess.sch.gr/, κλικάρετε Projects, Παλαιότερες Αναρτήσεις , Ερευνητικές εργασίες Β΄ τετραμήνου, βρείτε το project “ Η πειθώ στη διαφήμιση” και μελετήστε τις εργασίες των ομάδων για τη διαφήμιση.
  • Ενισχύστε τα συμπεράσματά σας παρακολουθώντας διαφημιστικά videos στη διεύθυνση http://diafhmiseis.gr/ .


Η ΕΙΚΟΝΑ ΣΤΗ ΔΙΑΦΗΜΙΣΗ
Γλώσσα , κοινωνία και επικοινωνία
ΔΙΑΦΗΜΙΣΗ
Α΄ ΓΕΝΙΚΟΥ ΛΥΚΕΙΟΥ
ΔΙΔ.: Α. ΔΕΛΗΓΙΑΝΝΟΠΟΥΛΟΥ

ΦΥΛΛΟ ΕΡΓΑΣΙΑΣ
3η ομάδα:
  • Παρατηρήστε τις παρακάτω διαφημίσεις και στη συνέχεια απαντήστε στα ερωτήματα:
-πόση έκταση καταλαμβάνει η εικόνα σε σχέση με το κείμενο;
-για ποιο λόγο επιλέχτηκε αυτή η συγκεκριμένη εικόνα; ενισχύει ή όχι την αποτελεσματικότητα του διαφημιστικού μηνύματος;
Αιτιολογήστε την άποψή σας.
  • Καταγράψτε τα συμπεράσματά σας με τα οποία θα καταδείξετε στην ολομέλεια το ρόλο της εικόνας σε μια διαφήμιση.

ΝΕΟΕΛΛΗΝΙΚΗ ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑ Α΄ ΓΕΝΙΚΟΥ ΛΥΚΕΙΟΥ

ΠΑΡΑΔΟΣΗ ΚΑΙ ΜΟΝΤΕΡΝΙΣΜΟΣ ΣΤΗ ΝΕΟΕΛΛΗΝΙΚΗ ΠΟΙΗΣΗ

ΔΙΔ.: Α. ΔΕΛΗΓΙΑΝΝΟΠΟΥΛΟΥ

ΚΥΡΙΩΣ ΑΝΑΓΝΩΣΗ (Β΄ Μέρος)

Α
  • Η τάξη χωρίζεται σε 5 ομάδες και κάθε ομάδα αναλαμβάνει ένα λογοτεχνικό ρεύμα ξεκινώντας από το Δημοτικό τραγούδι και την Κρητική Λογοτεχνία, το ρομαντισμό, τον παρνασσισμό, το συμβολισμό μέχρι το μοντερνισμό και τον υπερρεαλισμό.

  • Βήματα διδακτικής πρακτικής:

1. Κάθε ομάδα να αναζητήσει τη σημασία και τα χαρακτηριστικά του ρεύματος στα σχολικά εγχειρίδια (εισαγωγικές αναφορές), στο Λεξικό Λογοτεχνικών όρων και στην Ιστορία Νεοελληνικής Λογοτεχνίας Γυμνασίου και να τα καταγράψει.
2. Κάθε ομάδα να μελετήσει έναν συγκεκριμένο αριθμό ποιημάτων, να εντοπίσει σε κάθε ποίημα τα χαρακτηριστικά που το εντάσσουν στο συγκεκριμένο ρεύμα και τέλος να καταγράψει αυτά τα χαρακτηριστικά σε έναν πίνακα. Στη φάση αυτή κάθε μέλος αναλαμβάνει (ως ατομική εργασία) να μελετήσει ένα ποίημα από αυτά που δίνονται και να το παρουσιάσει στην ομάδα του για να καταγραφούν στη συνέχεια τα χαρακτηριστικά στον πίνακα (ως ομαδική εργασία).

3. Κάθε ομάδα επιλέγει ένα ποίημα από αυτά που μελέτησε και το παρουσιάζει στην τάξη κωδικοποιώντας για τους συμμαθητές της τα χαρακτηριστικά που εντάσσουν αυτό το ποίημα στο συγκεκριμένο λογοτεχνικό ρεύμα (προτιμάμε το ποίημα που εκφράζει πληρέστερα και καθαρότερα το λογοτεχνικό ρεύμα).

4. Η ολομέλεια της τάξης κατατάσσει τα ποιήματα/λογοτεχνικά ρεύματα σε σειρά στον άξονα της ποιητικής εξέλιξης από την παραδοσιακή στη Νεότερη/μοντέρνα.

ΦΥΛΛΑ ΕΡΓΑΣΙΑΣ - ποιητικά κείμενα
1η ομάδα: Θα μελετήσετε δημοτική ποίηση και κρητική λογοτεχνία
Δημοτικό τραγούδι, Του νεκρού αδελφού,
Της νύφης που κακοπάθησε,
Ο γιος της χήρας,
Η λυγερή στον Άδη,
(Της Δέσπως),
Μπεργανδής, Απόκοπος
Γ. Χορτάτσης, Κατζούρμπος
Β. Κορνάρος, Η Θυσία του Αβραάμ


2η ομάδα: Θα μελετήσετε το λογοτεχνικό ρεύμα του ρομαντισμού (Επτανησιακή σχολή- Φαναριώτες-Νεοκλασικισμός)

Α. Κάλβος, Τα ηφαίστεια,
Δ. Σολωμός, Ελεύθεροι πολιορκημένοι,
Λ. Μαβίλης, Μούχρωμα,
Αρ. Βαλαωρίτης, Φωτεινός,
Γ. Ζαλοκώστας, Η αναχώρησή της,
Αλ. Ρίζος Ραγκαβής, Διονύσου πλους (απόσπασμα),
Δημ. Παπαρρηγόπουλος, Ασμάτιον,
Σπ. Βασιλειάδης, Το άσμα του Ορφέως.
Ν. Λαπαθιώτης, Νυχτερινό

3η ομάδα: Θα μελετήσετε το λογοτεχνικό ρεύμα του παρνασσισμού (Νέα Αθηναϊκή Σχολή)

Κ. Παλαμάς, Το πανηγύρι στα σπάρτα,
Αγορά,
Γ. Δροσίνης, Τα πρωτοβρόχια,
Ι. Γρυπάρης, Εστιάδες,
Κ. Χατζόπουλος, Ήρθες,
Λ. Πορφύρας, Το θέατρο,
Α. Σικελιανός, Δείπνος ,
Ιερά Οδός,
Κ. Βάρναλης, Οι μοιραίοι,
(Πάλι μεθυσμένος είσαι)

4η ομάδα: Θα μελετήσετε το λογοτεχνικό ρεύμα του συμβολισμού

Κ. Χατζόπουλος, Δε γυρεύω ξένο
Κ.Π. Καβάφης, Περιμένοντας τους βαρβάρους,
Απολείπειν ο Θεός Αντώνιον,
Αλεξανδρινοί βασιλείς,
Ηγεμών εκ Δυτικής Λιβύης,
Ν. Λαπαθιώτης, Νυχτερινό
Μ. Πολυδούρη, Κοντά σου
Κ. Καρυωτάκης, Είμαστε κάτι,
Μπαλάντα στους άδοξους ποιητές των αιώνων

5η ομάδα: Θα μελετήσετε το λογοτεχνικό ρεύμα του μοντερνισμού/ Νεότερη Ποίηση, Υπερρεαλισμός
Γ. Σεφέρης, Ελένη,
Επί ασπαλάθων,
Τελευταίος Σταθμός,
Α. Εμπειρίκος, Τρία αποσπάσματα,
Ηχώ,
Γ. Βαφόπουλος, Η Ελεγεία των αδελφών,
Γ. Ρίτσος, Ρωμιοσύνη,
Ν. Εγγονόπουλος, Νέα περί του θανάτου του Ισπανού ποιητού Φ.Γ. Λόρκα,
Ο. Ελύτης, Η τρελή ροδιά,
Η Μαρίνα των βράχων,
Στα χτήματα βαδίσαμε όλη μέρα,
Ν. Βρεττάκος, Δυο μητέρες νομίζουν πως είναι μόνες στον κόσμο,
Μ. Σαχτούρης, Η Αποκριά,
Ν. Βαλαωρίτης, Μικρός θρήνος.


Β
  1. Η 4η ομάδα (ομάδα Συμβολισμού) αφού συγκρίνει ποιήματα του Καβάφη και του Καρυωτάκη με ποιήματα παραδοσιακής ποίησης να εντοπίσει και να καταγράψει τις διαφορές.
  2. Η 1η και η 5η ομάδα (ομάδα Δημοτικής Ποίησης/Κρητικής Λογοτεχνίας και ομάδα Μοντερνισμού) να μελετήσουν ποιήματα του Σολωμού, του Παλαμά, Καρυωτάκη, Καβάφη, Σεφέρη, Ελύτη, Ρίτσου, Εγγονόπουλου και του Σαχτούρη όσον αφορά το άλογο στοιχείο στην ποίησή τους και να τα κατατάξουν σε σειρά -με βάση αυτό το κριτήριο- στον άξονα της ποιητικής εξέλιξης.
  3. Η 2η και η 3η ομάδα (ομάδα Ρομαντισμού και ομάδα Παρνασσισμού) να αναζητήσουν ποιητικές και καθημερινές λέξεις στα ποιήματα του Παλαμά, του Καβάφη και του Σεφέρη.

Κάθε ομάδα παρουσιάζει τα συμπεράσματά της στην ολομέλεια της τάξης.




Νεοελληνική Λογοτεχνία Α΄ Λυκείου


Νεοελληνική Λογοτεχνία
Α΄ Γενικού Λυκείου
2ος κύκλος

Παράδοση και μοντερνισμός στη νεοελληνική ποίηση
1ο. Πριν την ανάγνωση
  • Αφού ακούσετε/διαβάσετε τα παρακάτω ποιήματα, να τα κατατάξετε στη σειρά στον άξονα εξέλιξης της ποίησης από το πιο παραδοσιακό στο πιο μοντέρνο.
Ποια χαρακτηριστικά κάνουν ένα ποίημα παραδοσιακό και ποια μοντέρνο;
Ποιες παρατηρήσεις κάνετε όσον αφορά τα παρακάτω;

 στροφή 
 στίχος 
 μέτρo   ομοιοκαταληξία
θέματα
λεξιλόγιο 
στίξη
λυρισμός       δραματικότητα
νοηματική αλληλουχία λογική ανάπτυξη του θέματος
τίτλος


Δημοτικό τραγούδι, Γιατί είναι μαύρα τα βούνα
Γιατί είναι μαύρα τα βουνά και στέκουν βουρκωμένα;
Μην άνεμος τα πολεμά, μήνα βροχή τα δέρνει;
Κι' ουδ' άνεμος τα πολεμά, κι' ουδέ βροχή τα δέρνει,
μόνε διαβαίνει ο Χάροντας με τους αποθαμένους.
Σέρνει τους νιους από μπροστά, τους γέροντες κατόπι,
τα τρυφερά παιδόπουλα 'ς τη σέλλα αραδιασμένα.
Παρακαλούν οι γέροντες, κ' οι νέοι γονατίζουν,
και τα μικρά παιδόπουλα τα χέρια σταυρωμένα.
"Χάρε μου, διάβ' από χωριό, κάτσε σε κρύα βρύση,
να πιουν οι γέροντες νερό, κ' οι νιοι να λιθαρίσουν,
και τα μικρά παιδόπουλα λουλούδια να μαζώξουν.
-Ανεί διαβώ ναπό χωριό, αν από κρύα βρύση,
έρχονται οι μάνναις για νερό, γνωρίζουν τα παιδιά τους,
γνωρίζονται τ' αντρόγενα και χωρισμό δεν έχουν."


Κρητική Λογοτεχνία
Β. Κορνάρος, Ερωτόκριτος
Ως μπήκεν ο Ρετόκριτος στη φυλακή κι αρχίζει
να τση μιλεί και σπλαχνικά να την αναντρανίζει.
Λέγει της: "Το με 'ρώτηξες θα σου το πω και γροίκα
πού το 'βρηκα το χάρισμα στη φυλακή σ' αφήκα.

Είναι δυο μήνες σήμερο που 'λαχα κάποια δάση,
μες στη μεριά της Έγριπος κι εβγήκαν να με φάσι
άγρια θεριά, εμάλωσα κι εσκότωσα απ' εκείνα
κι από τα χέρια μου νεκρά όλα τα πια απομείναν.

Με κυνδηνο εγλητοσα οσ ωραν επολεμου
να γλητοθω πο λογου τους δεν το ΄ρπιζα ποτε μου
μα εβουθηξε το ριζικο τα αστροι με λυπηθηκαν
και σκοτοσα και ζυγοσα κι αλαβοτο μ αφηκαν

Δίψα μεγάλη γροίκησα στο πόλεμον εκείνο
γυρεύοντας να βρω δροσιά ήσωθε σ' ένα πρίνο
και παρεμπρός εφάνη μου κουτσουναράκι χτύπα,
σιμώνω βρίσκω το νερό στου χαρακιού την τρύπα.

Ήπια το κι εδροσίστηκα και πέρασέ μου η δίψα,
μα πούρι κι άλλα βάσανα ετότε δε μου λείψαν.
Έκατσα να ξεκουραστώ σιμά στο κουτσουνάρι
όντε γροικώ αναστεναγμό και μύσμα τ' αρρωστάρη.

Και βιαστικά σηκώνομαι, το ζάλο μου σπουδάζει
να δω ποιος είναι που πονεί και βαριαναστενάζει
και μπένω μέσα στα κλαδια που 'ταν κοντά στη βρύση,
δια να δω και για να βρω το εκεινον απου μύσσει.

Βρίσκω ένα νιον ωραιόπλουμο που 'λαμπε σαν τον ήλιο
κι εκείτουντο ολομάτωτος μπαστας εις ένα σπήλιο.
Σγουρά ξανθά 'χε τα μαλλιά και τα σοθέματά του
παρ' όλο οπού 'τα σα νεκρός, ήδειχνε η ομορφιά του.

Και δυο θεριά στο πλάι του ήτανε σκοτωμένα
και το σπαθί και τ' άρματα περίσσα ματωμένα.
Σιμώνω χαιρετώ τονε, λέω του: "Αδέλφι γεια σου.
Ίντα 'χεις κι απονέκρωσες, πούντη η λαβωματιά σου;"

Τα μάτια του 'χε σφαλιχτά, τότε τ' αναντρανίζει
κι εθώρειε δίχως να μιλεί και στο λαιμό του αγγίζει.
Με το δαχτηλι δυο φορες μου δειχνει να νοησω
που ντη χε τη λαβοματια να τον εβοηθησω

το στηθος του ξαρματοσα και μια πληγή του βρίσκω
δαμάκιν αποκατωθιό από τον ουρανίσκο.
Ολιγο κι ουδε ντιβοτση τον ειχε δαγκαμενο
Φενετε να χε το θεριο δοντι φαρμακεμενο

και πηρε του τη δυναμη και τη πνοη του εχασε
και το φαρμακι περασε και μεσα τον επιασε
Κι αγάλι αγάλια 'χάνετο σαν το κερί όντε σβήνει,
έκλαψα κι ελυπήθηκα πολύ την ώρα εκείνη.

Σαν αδελφό μου καρδιακό τον έκλαιγα κι επόνου,
μα πόνοι, κλάημα, δαρκυα, άνθρωπο δε γλυτώνου.
Εψυχομαχε κι έλεγε να στέκω μη μισέψω,
εθάρρειε πως τέτοια πληγή μπορούσα να γιατρέψω

δειχνει μου το δαχτυλίδι του που χε το δαχτύλι,
και γνωρισα πως χαρισμα σα φιλος μου το δεινει
Τότε μια σιγανή φωνή μόνο τ' αυτιά μου ακούσαν
και είπανε τα χείλη του: "Σε 'χασα Αρετούσα".

Ετούτα είπε μοναχά και τέλειωσ' η ζωή του
και με πρικύ αναστεναγμό εβγήκε η ψυχή του.
Τουτα τα χερια που θωρεις λακκο ζυμιο του σκαψαν
και τουτα τον εσηκασαν και τουτα τον εθαψαν

Ως τα κουσε η Αρετη ωρα λιγακι εσταθει
αμηλητη κι ο πονος της την εκανε κι εχαθει

Δ. Σολωμός, Ελεύθεροι Πολιορκημένοι, Σχεδίασμα Β΄


1 .Άκρα του τάφου σιωπή στον κάμπο βασιλεύει·
Λαλεί πουλί, παίρνει σπυρί, κι’ η μάνα το ζηλεύει.
Tα μάτια η πείνα εμαύρισε· στα μάτια η μάνα μνέει·
Στέκει ο Σουλιώτης ο καλός παράμερα και κλαίει:
«Έρμο τουφέκι σκοτεινό, τί σ’ έχω γω στο χέρι;
Oπού συ μούγινες βαρύ κι’ ο Aγαρηνός το ξέρει.»
2. Tο Mεσολόγγι έπεσε την άνοιξη· ο ποιητής παρασταίνει την Φύση, εις τη στιγμή που είναι ωραιότερη, ως μία δύναμη, η οποία, με όλα τ’ άλλα και υλικά και ηθικά ενάντια, προσπαθεί να δειλιάση τους πολιορκημένους· ιδού οι Στοχασμοί του ποιητή:
H ζωή που ανασταίνεται με όλες της τες χαρές, αναβρύζοντας ολούθε, νέα, λαχταριστή, περιχυνόμενη εις όλα τα όντα· η ζωή ακέραιη, απ’ όλα της φύσης τα μέρη, θέλει να καταβάλη την ανθρώπινη ψυχή· θάλασσα, γη, ουρανός, συγχωνευμένα, επιφάνεια και βάθος συγχωνευμένα, τα οποία πάλι πολιορκούν την ανθρώπινη φύση στην επιφάνεια και εις το βάθος της.
H ωραιότης της φύσης, που τους περιτριγυρίζει, αυξαίνει εις τους εχθρούς την ανυπομονησία να πάρουν τη χαριτωμένη γη, και εις τους πολιορκημένους τον πόνο ότι θα τη χάσουν.
O Aπρίλης με τον Έρωτα χορεύουν και γελούνε,
Kι’ όσ’ άνθια βγαίνουν και καρποί τόσ’ άρματα σε κλειούνε.
Λευκό βουνάκι πρόβατα κινούμενο βελάζει,
Kαι μες στη θάλασσα βαθιά ξαναπετιέται πάλι,
Kι’ ολόλευκο εσύσμιξε με τ’ ουρανού τα κάλλη.
Kαι μες στης λίμνης τα νερά, όπ’ έφθασε μ’ ασπούδα,
Έπαιξε με τον ίσκιο της γαλάζια πεταλούδα,
Που ευώδιασε τον ύπνο της μέσα στον άγριο κρίνο·
Tο σκουληκάκι βρίσκεται σ’ ώρα γλυκιά κι’ εκείνο.
Mάγεμα η φύσις κι’ όνειρο στην ομορφιά και χάρη,
H μαύρη πέτρα ολόχρυση και το ξερό χορτάρι·
Mε χίλιες βρύσες χύνεται, με χίλιες γλώσσες κραίνει·
Όποιος πεθάνη σήμερα χίλιες φορές πεθαίνει.
Tρέμ’ η ψυχή και ξαστοχά γλυκά τον εαυτό της.

Λ. Μαβίλης, Λήθη
Kαλότυχοι οι νεκροί, που λησμονάνε
Tην πίκρια της ζωής. Όντας βυθήση
O ήλιος και το σούρουπο ακλουθήση,
Mην τους κλαις, ο καϋμός σου όσος και νάναι!

Tέτοιαν ώρα οι ψυχές διψούν και πάνε
'Σ της Λησμονιάς την κρουσταλλένια βρύση·
Mα βούρκος το νεράκι θα μαυρίση,
A στάξη γι' αυτές δάκρυ, όθε αγαπάνε.

Kι' αν πιουν θολό νερό, ξαναθυμούνται,
Διαβαίνοντας λειβάδι' απ' ασφονδήλι,
Πόνους παλιούς, που μέσα τους κοιμούνται.

A δε μπορής παρά να κλαις το δείλι,
Tους ζωντανούς τα μάτια σου ας θρηνήσουν·
Θέλουν ― μα δε βολεί να λησμονήσουν.

Κ. Καβάφης, Ιθάκη
Σα βγεις στον πηγαιμό για την Ιθάκη,
να εύχεσαι νάναι μακρύς ο δρόμος,
γεμάτος περιπέτειες, γεμάτος γνώσεις.
Τους Λαιστρυγόνας και τους Κύκλωπας,
τον θυμωμένο Ποσειδώνα μη φοβάσαι,
τέτοια στον δρόμο σου ποτέ σου δεν θα βρεις,
αν μέν’ η σκέψις σου υψηλή, αν εκλεκτή
συγκίνησις το πνεύμα και το σώμα σου αγγίζει.
Τους Λαιστρυγόνας και τους Κύκλωπας,
τον άγριο Ποσειδώνα δεν θα συναντήσεις,
αν δεν τους κουβανείς μες στην ψυχή σου,
αν η ψυχή σου δεν τους στήνει εμπρός σου.

Να εύχεσαι νάναι μακρύς ο δρόμος.
Πολλά τα καλοκαιρινά πρωιά να είναι
που με τι ευχαρίστησι, με τι χαρά
θα μπαίνεις σε λιμένας πρωτοειδωμένους·
να σταματήσεις σ’ εμπορεία Φοινικικά,
και τες καλές πραγμάτειες ν’ αποκτήσεις,
σεντέφια και κοράλλια, κεχριμπάρια κ’ έβενους,
και ηδονικά μυρωδικά κάθε λογής,
όσο μπορείς πιο άφθονα ηδονικά μυρωδικά·
σε πόλεις Aιγυπτιακές πολλές να πας,
να μάθεις και να μάθεις απ’ τους σπουδασμένους.

Πάντα στον νου σου νάχεις την Ιθάκη.
Το φθάσιμον εκεί είν’ ο προορισμός σου.
Aλλά μη βιάζεις το ταξείδι διόλου.
Καλλίτερα χρόνια πολλά να διαρκέσει·
και γέρος πια ν’ αράξεις στο νησί,
πλούσιος με όσα κέρδισες στον δρόμο,
μη προσδοκώντας πλούτη να σε δώσει η Ιθάκη.

Η Ιθάκη σ’ έδωσε τ’ ωραίο ταξείδι.
Χωρίς αυτήν δεν θάβγαινες στον δρόμο.
Άλλα δεν έχει να σε δώσει πια.

Κι αν πτωχική την βρεις, η Ιθάκη δεν σε γέλασε.
Έτσι σοφός που έγινες, με τόση πείρα,
ήδη θα το κατάλαβες η Ιθάκες τι σημαίνουν.

Οδ. Ελύτης, Η Μαρίνα των βράχων
Έχεις μια γεύση τρικυμίας στα χείλη - Μα που γύριζες
Ολημερίς τη σκληρή ρέμβη της πέτρας και της θάλασσας
Αετοφόρος άνεμος γύμνωσε τους λόφους
Γύμνωσε την επιθυμία σου ως το κόκαλο
Κι οι κόρες των ματιών σου πήρανε τη σκυτάλη της Χί-
μαιρας
Ριγώνοντας μ' αφρό τη θύμηση!
Που είναι η γνώριμη ανηφοριά του μικρού Σεπτεμβρίου
Στο κοκκινόχωμα όπου έπαιζες θωρώντας προς τα κάτω
Τους βαθιούς κυαμώνες των άλλων κοριτσιών
Τις γωνιές όπου οι φίλες σου άφηναν αγκαλιές τα δυο-
σμαρίνια

- Μα που γύριζες
Ολονυχτίς τη σκληρή ρέμβη της πέτρας και της θάλασσας
Σού 'λεγα να μετράς μέσ' στο γδυτό νερό τις φωτεινές του
μέρες
Ανάσκελη να χαίρεσαι την αυγή των πραγμάτων
Η πάλι να γυρνάς κίτρινους κάμπους
Μ' ένα τριφύλλι φως στο στήθος σου ηρωίδα ιάμβου.

Έχεις μια γεύση τρικυμίας στα χείλη
Κι ένα φόρεμα κόκκινο σαν το αίμα
Βαθιά μέσ' στο χρυσάφι του καλοκαιριού
Και τ' άρωμα των γυακίνθων - Μα που γύριζες

Κατεβαίνοντας προς τους γιαλούς τους κόλπους με τα
βότσαλα
Ήταν εκεί ένα κρύο αρμυρό θαλασσόχορτο
Μα πιο βαθιά ένα ανθρώπινο αίσθημα που μάτωνε
Κι άνοιγες μ' έκπληξη τα χέρια σου λέγοντας τ' όνομα του
Ανεβαίνοντας ανάλαφρα ως τη διαύγεια των βυθών
Όπου σελάγιζε ο δικός σου ο αστερίας.

Άκουσε, ο λόγος είναι των στερνών η φρόνηση
Κι ο χρόνος γλύπτης των ανθρώπων παράφορος
Κι ο ήλιος στέκεται από πάνω του θηρίο ελπίδας
Κι εσύ πιο κοντά του σφίγγεις έναν έρωτα
Έχοντας μια πικρή γεύση τρικυμίας στα χείλη.

Δεν είναι για να λογαριάζεις γαλανή ως το κόκαλο άλλο
καλοκαίρι
Για ν' αλλάξουνε ρέμα τα ποτάμια
Και να σε πάνε πίσω στη μητέρα τους,
Για να ξαναφιλήσεις άλλες κερασιές
Ή για να πας καβάλα στο μαΐστρο

Στυλωμένη στους βράχους δίχως χτες και αύριο,
Στους κινδύνους των βράχων με τη χτενισιά της θύελλας
Θ' αποχαιρετήσεις το αίνιγμά σου.

Ν. Καββαδίας, Yara Yara
Kαθώς αποκοιμήθηκες φύλαγε βάρδια ο κάβος.
Σε σπίτι μέσα, ξέχασες προχτές το φυλαχτό.
Γελάς, μα εγώ σε πούλησα στο Rio για δύο centavos
κι απέ σε ξαναγόρασα ακριβά στη Bηρυττό.

Mε πορφυρό στα χείλη μου κοχύλι σε προστάζω.
Στο χέρι το γεράκι σου και τα σκυλιά λυτά.
Aπάνωθέ μου σκούπισε τη θάλασσα που στάζω
και μάθε με να περπατώ πάνω στη γη σωστά.

Kούκο φορούσες κάτασπρο μικρός και κολαρίνα.
Nαυτάκι του γλυκού νερού.
Σε πιάνει ―μην το πεις αλλού― σα γάτα η λαμαρίνα
και σε σαστίζει ξαφνικό προβέτζο του καιρού.

Tο ντύμα πάρε του φιδιού και δώσ' μου ένα μαντίλι.
Eγώ, ―και σ' έγδυσα μπροστά στο γέρο Tισιανό.
Bίρα, Kεφαλονίτισσα, και μάινα το καντήλι.
Σε λόφο γιαπωνέζικο κοιμάται το στερνό.

Σου πήρ' από τη Nάπολη μια ψεύτικη καμέα
κι ένα κοράλλι ξέθωρο μαζί.
Πίσω απ' το φριγκορίφικο στην άδεια προκυμαία
έβενος, ―γλώσσα της φωτιάς, στο βάθος κρεμεζί.

Φώτα του Melbourne. Bαρετά κυλάει ο Yara Yara
ανάμεσα σε φορτηγά πελώρια και βουβά,
φέρνοντας προς το πέλαγος, χωρίς να δίνει διάρα,
του κοριτσιού το φίλημα, που στοίχισε ακριβά.

Γερά την ανεμόσκαλα. Kαφέ για τον πιλότο.
Λακίζετε, αλυσόδετοι του στεριανού καημού.
Kαι σένα, που σε κέρδισα μιανής νυχτιάς σε λότο,
σμίγεις και πας με τον καπνό του γκρίζου ποταμού.

Mια βάρκα θέλω, ποταμέ, να ρίξω από χαρτόνι,
όπως αυτές που παίζουνε στις όχθες μαθητές.
Σκοτώνει, πες μου, ο χωρισμός; ―Mατώνει, δε σκοτώνει.
Ποιός είπε φούντο; Ψέμματα. Δε φτάσαμε ποτές.



  • Θυμηθείτε ποιήματα που σας έκαναν εντύπωση, αναζητήστε τα και απαγγείλτε τα στην ολομέλεια της τάξης τοποθετώντας τα στον άξονα της ποιητικής εξέλιξης από το παραδοσιακό στο πιο μοντέρνο. Εξηγείστε στην ολομέλεια την όποια επιλογή σας κωδικοποιώντας για αυτήν τα χαρακτηριστικά του ποιήματος που σας οδήγησαν να το κατατάξετε στην παραδοσιακή ή στη νεότερη/ μοντέρνα ποίηση.
Διδ.: Α. ΔΕΛΗΓΙΑΝΝΟΠΟΥΛΟΥ